|
DAHA DÜN GİBİ...
Daha çok zaman olmadı aslında;Kimileri yaşadı içten derin derin o kalabalığı,kimileri yaşamadı yada yaşayamadı.
Her yerde bir gürültü bir koşuşturma bir çaba çok fazla değil,herşey iki kuruş uğuruna.Düşünüyorum bazen traktör sesinden kuş seslerinin varlığı hissedilirmiydi yada çayın gürültüsü,kimse duymazdı duyamazdı.Dalındaki elmayı ağız tadıyla koparamazdı;koparsada tadını alamazdı.
Yazları başkaydı köyümün kışları başka;kışları düşünürdüm yahu biz çokmu tembeliz diye..yazları başka düşünürdüm acaba çokmu çalışkanız ne.
Bir tarafı tütün derdi sarardı,bir tarafı ekin derdi,çoğunun derdi hiç bitmezdi zaten...birinin kaz derdi,birinin inek derdi, birinin çift sürme derdi, kiminin odun derdi...
Aslında o dertlerle güzeldi köyüm ama hiç birimiz kıymetini bilemedi...
Peki Ya Şimdi...
Şimdi çok şey değişti büyük şehirler bizleride aldı eline oyuncağı yaptı hepimizi.bir koşuşturma bir telaş,bir eziklik,bir burukluk hepimizde.Çalışmanın dibini arıyoruz bulamıyoruz.Betonların arasına sıkışıp kalıyoruz.Her geçen gün unutuyoruz ve unutuluyoruz.
Ama bir gerçek var...
Her gece yatıyoruz o topraklara, bekirlere gidiyoruz.bazan bir elma koparıyoruz bazan tütün kazıyoruz bazan çayda çimiyoruz(yüzüyoruz) bazantütün diziyoruz bazan hırman(harman) sürüyoruz.
Aslında toprağımızdan doğduğumuz o yerden kopamıyoruz.
|
